Dünyada en çok mana ifade eden şey sessizliktir. Ansızın dünya varmış ya da hiçbir yerde hiçbir şey yokmuş, benim için bunun bir anlamı olamazmış gibi hissettim. Benim için hiçbir şeyin var olmadığını tüm açıklığıyla hissetmeye başladım. Dünyanın dönüşü, benim onu döndürdüğüm kadarıymış. Ben öyle dediğim için mi dünya dönüyordu yoksa dünya döndüğü için mi ben öyle diyordum? Başlangıçta dünya var gibi geliyordu bana, ama bir noktada -ki bu bir noktalar hiçbir zaman eksik olmaz- daha önce de bir şeyin olmadığını, ancak nedense bana öyle geldiğini anladım. O zaman kimseye -en başta kendime kızmamaya, hatta neredeyse onları farketmemeye başladım. Fiillerimin faili ben isem eğer, yaptıklarımdan gurur, sevinç, hüzün ve utanç duyabilirdim. Hislerim tıpkı bir zımpara kağıdı gibi duygularımın uçlarını törpülüyor. Eğer bir zımpara kağıdı olsaydım, dokunduğum şeyden kopardığım her bir parça için, o şeye mahçup hisseder miydim şüphedeyim. Ne olduğum ile ne olmak istediğim önemli. Da...